Aðeins of mikið

Josephine er vinkona mín hérna í Árósum og ég sé hana mest af þeim sem ég tel vera vinir mínir hérna. Hún á eldri systur á Fjóni, sem á þrjú börn, Oskar 7 ára, Ea 5 ára og Alva 2 ára. Ea er orðin veik med krabbamein og þar sem þetta er of flókið og nægilega sjaldgæft krabbamein, þarf hún að liggja í Kaupmannahöfn. Krabbameinið heitir Rhabdomyosarkom og hún þarf kemo, aðgerð og geislun. Ef hún getur ekki fengið geislun í kbh og ef deildin ekki nær að verða tilbúin í tíma í Skejby í Árósum, þarf hún að fara til Houston Texas, þegar kemur að því. En fyrst er kemo og aðgerð. Krabbameinið er ekki komið út í heilan og beinmergin. Eftir fyrsta kemoið fór nýrum í sjokk og hún liggur þess vegna á intensiv afdeling núna. Jose var að skrifa að nýrun eru byrjuð að koma á bataleið (Edit 12/02: Ef ekki hún verdur ordin betri næstu 14 daga, tá er ekki búist vid tví ad hun lifi af).
Við erum búin að ákveða að Jose flytur inn til okkar þegar við fáum nýju íbúðina í apríl. Hún er búin að segja upp íbúðinni sinni og flytur inn 15. apríl. Þá getum við betur haft efni á að búa þarna, og hún þarf ekki að vera ein þegar hún er í Árósum. Hún hefur alltaf verið stór hluti af lífi barnana og oft farið til Fjónar til að passa. Þess vegna mun hún ekki vera mikið í Árósum, af því hún mun hjálpa systur sinni með að vera þar fyrir hana og að hjálpa með að passa börnin. Bæði pabbinn og bróðirinn eru byrjuð hjá sálfræðing og mamman er orðin betri til at þyggja hjálp núþegar. Það er örugglega bæði betra og verra að hún er hjúkka þegar maður lítur þannig á það. Þau eru búin að fá Ronald Mcdonald húsnæði í Kaupmannahöfn þannig að þau geta búið nálægt sjúkrahúsinu. Þar að auki bjuggu þegar þau voru í námi í kbh, þannig þau hafa fleira fólk sem þau þekkja þar. Ég hef ekki haft frí frá að hugsa um þetta síðan þetta fór af stað og það er skrítið hvað ég er að taka þessu nærri mér. Ætli það sé ekki bara staðfesting á að ég er ekki alveg sósíalli vanhæf og mér sé ekki sama þegar öðrum líður ílla. Það er líka svo skrítið að sjá vinkonu sína gráta svo oft, þegar maður aldrei hefur séð hana gráta áður.
Í síðustu viku fengum við fréttirnar um að pabbi vinar okkar hafi dáið eftir langan tíma með krabbamein. Aftur er þetta einn af bestu vinum okkar og þetta kemur svo nálægt.
Það eru komnar svo mikið af vondum fréttum að það er erfitt að muna eftir þeim öllum. Ofan á hitt þá fékk pabbi vinkonu minnar heilablóðfall í december og er í endurhæfingu. Hundur sömu vinkonunnar var að greinast með að hann næstum er orðinn blindur, en þar eru komnar smá bætur var hún að segja. Hún var samt að líka trúlofast og hún spurði hvort við vildum vera brúðameyjur í brúðkaup sumarið 2020. Við erum líka að skipuleggja smá surprice fyrir hana í byrjun mars.
Eftir fréttirnar um að Tinna hafi dáið, líklegast af aukaverkjunum af sjálfsvígstilrauninni hér um árið, skrifaði ég til Helle að ég sé glöð að henni líður vel þessa dagana og ég hafi ekki misst hana þegar allt var sem verst fyrir hana fyrir nokkrum árum síðan. "Sem betur fer" reyndi hún að nota hníf og það hefur ekki gert varanlegar líkamlegar verkjanir á hana.
Önnur vinkona mín hérna hefur verið í skoðanir, af því það léku grunir um að hún gæti haft blødningssygdom, sem myndi flækja ýmislegt í lífi hennar. Sem betur fer var það ekki þannig og það ætti að vera í lagi með hana. Hún er líka komin í ókeypis sálfræðihópatíma, til að vinna úr þeim hugleiðu kvölum sem hún hefur hlotið af því að pabbi hennar var alkóhólisti og það sem því fylgdi.
Við fengum jú svo líka íbúðina, sem við flytjum í í apríl. Við fórum að skoða umhverfið og ég hlakka svo til að flytja þangað.
Það er bara erfitt að einbeita sér að því að skrifa verkefni þessa dagana. Ég er líka búin að vera veik með kvef og þannig, held bara að lífið er að testa mig.