Ferð heim

Ég ætla að taka aftur við þar sem ég sleppti, með mynd af svefnsalnum þar sem við sváfum 5 stelpur. Við vorum tvær frá Danmörku, tvær frá Ítalíu og ein frá Tékklandi.

Þar sem við vorum búin að klára vinnuna á steinunum á miðvikudeginum, og það var rigning á veðurspánni, var ekki mikið á dagskránni fyrir fimmtudaginn. Við áttum bara að hittast eftir hádegi og keyra að öðrum frægum steini, sem lá smá vegalengd í burtu. 

Á leiðinni tilbaka ákváðum nokkur af okkur að keyra út að sjónum. Þegar við vorum komin þangað ákváðum við svo að borða á veitingarstað þar. Og ég sá hund að leika stýrmann á báti.

Svo björguðum við Michelle bretunum sem við keyrðum með frá því að mögulega fá sekt fyrir að leggja bílnum. Það stóð nefnilega að það átti að nota bílastæðaklukku, en þar sem það ekki var þannig í bílnum, vorum við smá í vafa um hvað átti að gera. En mér tókst svo að lesa á þýsku að maður gæti sett miða í gluggan í staðinn. Greinilega fær maður sekt ef maður er ekki með bílastæðaklukku eða kann þýsku.

Á föstudeginum gerðum við síðastu pappírsvinnuna fyrir skjalfestinguna á steinunum og um kvöldið var farewell dinner. En ég tók greinilega ekki neinar myndir, nema þegar kom býfluga í heimsókn.

Ég fékk að keyra með eldri dönskum hjónum, og þau eru voða yndæl. Þau vildu keyra mig alveg heim og neituðu að leyfa mér að borga í bensín.

Helleristninger

Ætla að taka aftur við þar sem ég sleppti síðast.

Það er jú mikilvægt að vera með gott nesti.
Þegar við vorum komnar af ferjunni, þurftum við að labba í hálftíma til að komast að rútunni. Ég fann fljótlega út úr því að Michelle er svona sem treystir á að aðrir vita hvert á að fara, því hún gerði ekki mikið í því að hjálpa mér að finna leiðina. Það er svosem ágætt, því þá veit ég að við séum ekki að villast. Það gerist svona stundum þegar maður leyfir öðrum að rata (eða ekki rata). Við vorum komnar að rútustöðinni aðeins meira en hálftíma áður en rútan keyrði. Göteborg eru með alveg rosalega fína rútustöð, allt annað en í Danmörku þar sem ég hef séð.
Ég var komin með hræðilegan hausverk eftir ferjuferðina. Svona þannig að augun táruðust. En ég tók kodda með inn í rútuna og mér tókst að sofa mest alla ferðina. Þegar við vorum komnar að Tanum, stóð Gerhardt tilbúin að sækja okkur. Hann er dani, sem hefur verið yfir safninu síðan 1970- og eitthvað. Og alveg rosalega gáfaður. Safnið hér er í byggningu sem áður var skóli í byrjun aldarinnar. Allt hér í kring er svo mikið af helleristninger og svæðið er orðið Unesco heritage site, which is quite a big of a deal. Það var búið að redda kvöldmat fyrir okkur og það var núþegar komið þónokkuð af fólki.
Á laugardeginum löbbuðum við að steini sem er rétt hjá safninu, með helleristninger. Sjáið þið dýrið á myndinni hér að neðan?

Um kvöldið var flestallt fólkið komið, og það var welcome dinner. Rétt fyrir sólsetur keyrðum við að stað, þar sem við byrjuðum á að labba upp á hól/fjall til að horfa á sólsetrið.

Þegar það var orðið dimmt, var kveikt á lömpum, svo helluristurnar birtust í myrkrinu. Það er besta leiðin að sjá þá.

Á sunnudeginum fórum við að sjá einn af frægustu túristasteinunum, þar sem búið er að mála fígúrurnar. Sjáið hundana.

Um kvöldið var farið út að þeim steinum sem við áttum að vinna á í vikunni. Það er búið að setja alla í vinnuhópa, sem hver hefur sirka einn steinn á vinna á. Ég varð algjörlega ástfangin af okkar steini. Í hópnum mínum er duglegar danskur strákur og mínum aldri og svo spænsk og frönsk kona, sem kunna nánast enga ensku.

Mánudagurinn byrjaði á fyrirlestri. Það voru fyrirlestrar tvisvar sinnum á dag sirka, þar sem fólk talaði um steina. Eftir hádegi byrjuðum við að skjalfesta steinana.

Um kvöldið fórum við að öðrum frægum túristasteini.

Á þriðjudeginum byrjuðum að við mála með kalki. Það er í rauninni bara til þess að risturnar líta fallega út á mynd, sem Gerhardt tekur þegar öll vinnan er búin. En við að gera það, kemur maður alveg við að myndunum og pælir mun meira í þeim en annars. Þessi kalkmálning endist bara í 2-3 ár.

Steinarnir voru frekar langt frá veginum, og það var smá áskorun að komast í gegnum háa grasið með allar græjur.

Um kvöldið fórum við út að alveg frábærum steini.

Á miðvikudeginum kláruðum við að mála myndirnar og svo kom Gerhardt og tók myndir af steininum.

Hér er Ellen af skanna ristu með 3D laser skanna. Frekar kúl.

Ferð

Ég sit núna úti á miðju Kattegat, á leiðinni til Gøteborg. Ég tók lestina snemma í morgun til Frederikshavn og labbaði þar smá um, þar sem það voru tveir tímar þangað til ég átti að vera mætt upp -í ferjuna. Ég er samferða stelpu sem var að klára fornleifafræðinámið, en þekkti hana samt ekki áður. Við komum í land í eftirmiðdag og tökum þaðan rútu að Tanum, þar sem ráðstefnan verður. Myndi maður kalla þetta ráðstefnu? Það hljómar svo ógurlega pró.

Ég kom með út að grafa í vikunni. Þar rakst ég á fleri maurabú. Áhugaverð dýr.

Bara afsökun til að setja inn myndir af garðinum okkar

Forhistoriske kulturer bliver ofte (lidt negativt) kaldt for primitive kulturer, men der findes ikke "primitive" mennesker eller "primitive" kulturer, for det har altid krævet maximal kompetance på alle områder at leve og overleve (Milstreu, 2006:11).

Maður er bara að vinna og vinna. Ég fékk að koma með út að grafa tvisvar sinnum í þessari viku, og það er alveg dýrmæt reynsla. Við fórum að labba í góða veðrinu í dag og endnuðum með að kaupa nokkra hluti. Meðal annars þessir fínu skór.

Þá get ég aldeilis farið og labbað út um allt.

Þær eru orðnar svo vanar því að fá illgresið úr görðunum, að þær koma alltaf hlaupandi þegar maður labbar upp að búrinu. Það er klárlega auka hvatning til að fjarlæga illgresið út garðinum sínum líka.

Einhver hefur verið sniðugur að hanna hér.